Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

"CONTRA ERRORES GRAECORUM" - "ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΤΩΝ ΓΡΑΙΚΩΝ"...

Ο Κωσταντίνος Παλαιολόγος αναμένων στα τείχη
την βοήθεια των Φράγκων -που δεν θα 'ρθει ποτέ...

Και επειδή τα κόλπα και οι πονηριές των Φράγκων -ου μην αλλά και των εδώ Σημιτόδουλων υπηρετών τους ...- κατά της πνευματικής τους μάνας Ελλάδας συνεχίζονται, διαβάστε το πολύ ωραίο άρθρο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη στη "Ρήξη" της 6/03.

Γιατί πράγματι: Ή θα ανακαινίσουμε και πάλι την ιδιαιτερότητα του Ελληνικού Τρόπου, ή θα συρθούμε στο "κοίλον" της Ιστορίας...

"Όταν, στον 15ο αιώνα, η ευρωπαϊκή βιβλιογραφία πλημμύρισε από εκατοντάδες έργα, όλα με τον ίδιο μονότονο τίτλο «Contra Errores Graecoroum», «Ενάντια στις Πλάνες των Γραικών», φαντάζομαι πως κανείς από τους παππούδες μας δεν θα μπορούσε να προβλέψει την επανάληψη της λογοδιάρροιας των πολιτισμένων της Εσπερίας, κάπου 500 χρόνια αργότερα.

Βάζω με τον νου μου, πως ελάχιστοι συνέλληνες γνωρίζουν αυτό που όριζε τότε ως πλάνη η ευρωπαϊκή επιστημοσύνη, αλλά και τη συνάρτησή του με τις δραματικές ιστορικές συνέπειες που προηγήθηκαν, αλλά και ακολούθησαν.

Όριζαν ως πλάνη, οι «Ευρωπαίοι» της εποχής, την ελληνική εμμονή στον κατ’ αλήθεια βίο. Στην προτεραιότητα της αληθινής ύπαρξης, απέναντι στη χρησιμοθηρική αντίληψη των δικών τους κοινωνιών.

Όριζαν ως πλάνη, οι «Ευρωπαίοι» της εποχής, την προτεραιότητα της ανθρωπιάς, έναντι της αντικειμενικοποιημένης και απολυτοποιημένης αλήθειας. Την προτεραιότητα της επιστήμης, έναντι της τεχνικής. Του ανθρώπου, έναντι των αριθμών. Της κοινωνίας, έναντι της οικονομίας. Της αλήθειας, έναντι της χρησιμότητας. Την ίδια τη ζωή, έναντι της αποτελεσματικότητας. Όριζαν εντέλει ως πλάνη εκείνη τη βάση, που εμμένει «απερίσκεπτα» να θεωρεί ότι κοινωνία είναι η μετοχή στο Κοινόν, και όχι απλώς η ορθολογική τακτοποίηση συγκρουόμενων συμφερόντων. Ως εκ τούτου, άλλο κοινωνία και άλλο societas-society (εταιρεία).

Αναντίρρητα, στις συνέπειες ενός τέτοιου τρόπου του βίου, δηλαδή πολιτισμού, πρέπει να αναζητηθεί και η δυσχερής συχνά κοινωνική λειτουργικότητα, αλλά και η μισερή οικονομική αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς ή ίσως ευτυχώς, η εμμονή στην αριστοτελική προσέγγιση, που θεωρεί ότι «το να ζητάει κανείς παντού το χρήσιμο και το αναγκαίο, δεν αρμόζει σε ανθρώπους ελεύθερους και μεγαλόψυχους», διαμορφώνει ένα ανθρωπολογικό πρότυπο ελεύθερου μεν ανθρώπου, αλλά ενδεχομένως φτωχού. Αντίθετα, η υποταγή σε μια εργαλειακή κοινωνική λειτουργικότητα, μπορεί να εξασφαλίζει υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, υποθηκεύει όμως την ίδια την αλήθεια της ύπαρξης και, σε δεύτερο χρόνο, και αυτή την κατάκτηση της καταναλωτικής ευδαιμονίας.

Αυτή λοιπόν την «υπαρκτική πλάνη» καταγγέλλει και σήμερα, στο πρόσωπο της νεοελληνικής κοινωνίας, ο γερμανικός εργαλειακός ορθολογισμός. Πίσω από το ανάθεμα του στερεότυπου κατά της ελληνικής «τεμπελιάς» υποκρύπτεται η αγωνία του Γερμανού ανθρώπου για πραγματική δημιουργική και όχι καταναγκαστική εργασία. Πίσω από το στερεότυπο κατά της «ελληνικής απατεωνιάς» υποκρύπτεται η συμπλεγματική αντιζηλία για την επιτευχθείσα καταναλωτική ευδαιμονία, χωρίς την ψυχική εκχώρηση της ίδιας της ελευθερίας της ύπαρξης. Πίσω από το στερεότυπο κατά του «ελληνικού ηδονιστικού ερωτισμού», υποκρύπτεται η εμπάθεια για την ερωτική πληρότητα μιας αληθινής ζωής. Η ελληνική αλήθεια, η δυνατότητα να διεκδικούμε το χρήσιμο χωρίς να είμαστε όμως διατεθειμένοι να πουλήσουμε και την ψυχή μας στον διάολο γι’ αυτό, ναι, αυτή η αλήθεια του λαού μας καταγγέλλεται εδώ και πεντακόσια χρόνια ως πλάνη. Κι όσο διάφοροι Σημίτιδες και λογής λογής εκσυγχρονιστάδες επιχειρούν να πείσουν τον λαό για την πλάνη του, όσο κι αν του τάζουν ευρωπαϊκά χαϊμαλιά και ηλεκτρονικά ρολόγια, τόσο «μένει και μαγιά», καταπώς το ορίζει και ο Μακρυγιάννης.

Η απανθρωπιά αιώνες τώρα συμπλεγματικά καταγγέλλει την ανθρωπιά για την πλάνη της. Μα φαίνεται, δεν υπάρχει πια κανείς «τρελός» να αντιτάξει πως, όχι, η εργασία δεν απελευθερώνει, ούτε είναι το κλειδί του παραδείσου, κατά το ναζιστικό-προτεσταντικό μότο. Αμαρτία είναι η ξαστοχιά απ’ την αλήθεια της ύπαρξης και όχι η παραβίαση ενός κανόνα. Η ελευθερία δεν ζυγιάζεται με κριτήριο τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής τρυφής, αλλά με την ελαχιστοποίηση της υποταγής στις ανάγκες. Ο άνθρωπος δεν είναι μια αφηρημένη στατιστική μονάδα, αλλά ένα πρόσωπο που γεννιέται στα μάτια του απέναντι Άλλου, σε σχέση με τον αντικρινό ξένο. [ ]

Αυτή, η ανθρώπινη κοινωνία, που συναντά κανείς μέχρι και σήμερα στα ξεχασμένα χωριά της ελληνικής υπαίθρου, αυτή η προτεραιότητα της υπαρκτικής ελευθερίας απέναντι στη δουλεία της χρησιμοθηρίας, [ ]αυτό το ελληνικό «κάτι», συστατικό στοιχείο του Τόπο-Τρόπου μας, αυτό σήμερα λοιδορείται και χλευάζεται ως πλάνη.

Αυτό απειλείται με τη συνήθη ιστορικά πληρωμή. Πουλήστε τους στους Τούρκους. Έτσι προτρέπει στην έξοδό του το σαρκαστικό βίντεο του κρατικού γερμανικού καναλιού. Ίδια, απαράλλαχτα, όπως και τότε. Πεντακόσια χρόνια πριν. Αφού λεηλάτησαν και αφαίμαξαν κάθε ικμάδα του τόπου, όπως στην πρώτη για την ανθρωπότητα αποικιοκρατία του 1204, τον δαιμονοποίησαν, για να τον παραδώσουν στη συνέχεια, δίχως αιδώ, στην τουρκική βαρβαρότητα. Ένα προς τρία ήταν οι φόροι που εισέπραττε ο Ρωμιός αυτοκράτορας του Βυζαντίου, σε σχέση με τη Βενετία. Έτσι και σήμερα. Κατά 5 δισ. ευρώ είναι ελλειμματικό το εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία. Χώρια η λεηλασία της Κατοχής με τις πάνω από 100 δισ. ευρώ μη καταβληθείσες αποζημιώσεις. 22 δισ. ευρώ είναι το ετήσιο εμπορικό έλλειμμα της χώρας με την Ε.Ε.

Η χώρα οδηγημένη στη χρεοκοπία, με την ελευθερία του έθνους υποθηκευμένη, όχι από τις σπατάλες ή την τεμπελιά του λαού, αλλά από τη διαφθορά των κυρίαρχων ελίτ, που διαφήμιζαν την ευρωπαϊκή αποτελεσματικότητα. Από την απανθρωπιά αυτών, που διακήρυτταν τον εκσυγχρονισμό και την ανασυγκρότηση του κράτους. Απ’ αυτούς, που πιθήκιζαν και καμώνονταν τους Ευρωπαίους στο Κολωνάκι και στη Μύκονο. Απ’ αυτούς, που εξώθησαν μια ολόκληρη κοινωνία στον παρασιτισμό των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και των διακοποδανείων.

Και τώρα, όλοι ετούτοι τι θα απογίνουν; Θα διοριστούν καθηγητάδες στα πανεπιστήμια της Δύσης, ή μήπως θα γίνουν εκπρόσωποι των funds και σύμβουλοι των Βρυξελλών και των οίκων αξιολογήσεων; Οι πρώην κυβερνώντες, οι μισθωμένοι κονδυλοφόροι τους, οι πανεπιστημιακοί της αριστεράς των προγραμμάτων, οι καλοπληρωμένοι σύμβουλοι, οι αυλοκόλακες των υπουργών, οι προμηθευτές και μεταπράτες των εταιρειών της Εσπερίας, οι διασκεδάστριες των μεσημβρινών εκπομπών, τι θ’ απογίνουν όλοι ετούτοι;

Θα πέσει άραγε κανείς εκεί στην Πύλη του Ρωμανού, υπερασπιζόμενος τον Τρόπο μας, ή θα σκεφτούν όλοι πως είναι πιο χρήσιμο να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια; Ή μήπως θα «μηδίσουν»;

«Ήταν καλό παιδί ο Παλαιολόγος, θα μπορούσε να γίνει καθηγητής στη Φλωρεντία, να απολαμβάνει το πρωινό του στον εξώστη... ήταν μορφωμένο παιδί ο Παλαιολόγος... κι αυτός έμεινε και σκοτώθηκε», θα γράψει ο αξέχαστος Χρήστος Βακαλόπουλος. Σκοτώθηκε για μια πλάνη των Γραικών, μια γελοιότητα. Πως η αλήθεια της ύπαρξης, λέει, ζυγιάζει πιότερο απ’ την καλοπέρασή της.

Έτσι, κι ο Παλαιολόγος ζήτησε βοήθεια από τη Δύση, κι ο Παλαιολόγος προσπάθησε να εξευμενίσει τον σουλτάνο, κι ο Παλαιολόγος δεν στρίμωξε τους δυνατούς να επιστρέψουν τα κλεμμένα. Μα, στο τέλος, ο Παλαιολόγος δεν έγινε καθηγητής στη Φλωρεντία. Έτσι φτάσαμε ως το σήμερα. Επειδή ο Παλαιολόγος ΔΕΝ έγινε καθηγητής στη Φλωρεντία.

Υπάρχει άραγε ανάμεσά μας κάποιος που στην κρίσιμη στιγμή να μη δεχτεί τη θέση εκεί, στον φλωρεντινό εξώστη; Αν ναι, η ελληνικότητα θα σύρει πάλι το γιγάντιο βήμα της στον κοσμικό χρόνο... Αν όχι..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου