Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

ΠΟΙΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ;

Ποιους Διεθνείς Οργανισμούς εννοούσε ο κ. Μητσοτάκης ότι θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε την κρίση που μας δέρνει; (αφού είναι από αυτούς -μαζί με τον κ. Σημίτη- που σταθερά νοιάζονται πιο πολύ για το "τι θα πουν οι ξένοι" και προσβλέπουν σε αυτούς για τη διατήρηση της πολιτικής τους υπόστασης που σβήνει πια σιγά-σιγά στην Ελλάδα...)
Μήπως:
  1. Τους Κυονόκρανους του ΟΗΕ, μήπως χειριστούν τον χρονίζοντα γενικευμένο "εμφύλιο όλων εναντίον όλων" στην Ελλάδα, που κορυφώθηκε πρόσφατα με τα "Δεκεμβριανά" 2008 ("4ος " -και τελευταίος- "γύρος" και που 'σαι ακόμα...) ;
  2. Τη "Συμμαχία των Προθύμων" ("The Alliance of the Willing"), υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, που επενέβη στο Αφγανιστάν, και αφού τα πήγε πολύ καλά εκεί, ψάχνει να σώσει άλλη χώρα που διοικείται από φυλάρχους και/ή "Ταλιμπάν";
  3. Τον ΟΠΕΚ, που θα μας δώσει τσάμπα πετρέλαιο, μια και κατά τον κ. Αλογοσκούφη, ο πληθωρισμός -στα πάντα- μέχρι πρόσφατα οφειλόταν αποκλειστικά στο πετρέλαιο;
  4. Την MERCOSUR, την Κοινή Αγορά των χωρών της Λατινικής Αμερικής, μια και η Ελλάδα "Λατινοαμερικανοποιείται" ταχύτατα, και γεμίζει φαβέλλες και "ντεσκαμισάδος";
  5. Τον "Αραβικό Σύνδεσμο" των ηγετών του Αραβικού κόσμου, που τρέμει τους εξεγερμένους Παλαιστίνιους της Χαμάς, αλλά δικαίως θεωρεί την ημετέρα "Γιουνανίγια" ("Ελλαδα" στα Αραβικά) σαν μια τεράστια "Γάζα";
  6. Την "Κου-Κλουξ-Κλαν" που προσφάτως έχει ιδρύσει και "Παράρτημα Αθηνών" (κοντά στην Πλατεία Κουμουνδούρου);
Σημειώστε τον αριθμό που νομίζετε ότι εννοούσε και κερδίζετε μια πλεξούδα σκόρδα, που διώχνει τους (πολιτικούς) βρυκόλακες...

Πάντως αποκλείεται να εννοούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ή το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (που χασομεράει ψάχνοντας στα απάτητα Σερβικά βουνά τον πατριώτη στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς κατηγορούμενο για γενοκτονία Μουσουλμάνων της τότε Γιουγκοσλαβίας και αφήνει λυτό στην Πλατεία Συντάγματος, εδώ στην Αθήνα , μέσα στο κέντρο, τον κ. Αλογοσκούφη, υπεύθυνο οικονομικής γενοκτονίας 9 εκατομμυρίων Χριστιανών Ορθοδόξων...)

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ;

Ο Σαντάμ Χουσεϊν, πριν εκτελεστεί, ειχε πει: "Ο πραγματικός πόλεμος θα αρχίσει μόλις οι Αμερικανοί 'καταλάβουν' το Ιράκ!..."
Δεν το θυμάται αυτό το Ισραήλ; Την έκανε λιώμα τη Γάζα, ωραία! Τωρα τι θα την κάνει; Και κυρίως τι θα κάνει αν η Χεζμπολλάχ από το Λίβανο αρχίσει-λέμε- να χτυπάει και τα Βόρεια σύνορά του; Δε θυμάται τι έπαθαν οι στρατοκράτες σιωνιστές της ηγεσίας του, εκεί πάνω;

Όταν και αρθρογράφοι σαν τον Αλέξη Παπαχελά μιλούν για "αυτοπαγίδευση του Ισραήλ" και για τα αδιέξοδα αυτής της στρατοκρατικής πολιτικής ("Κ" 31/12) , τούτο σημαίνει ότι τα πράγματα ειναι πολύ σοβαρά για αυτό το κράτος, που στην ουσία δεν έχει αυτή τη στιγμή Κυβέρνηση, όπως δεν έχουν ούτε οι διασπασμένοι Παλαιστίνιοι, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε -στην ουσία, το σε προεκλογική φάση ευρισκόμενο Ιράν! (δηλαδή όλοι οι "παίκτες" της περιοχής ...)

Ο Θεός, ο Αλλάχ, ο Γιαχβέ, όλοι μαζί να βάλουν το χέρι τους για να μη χυθεί άλλο αίμα κι από τις δυο μεριές....

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

ΤΑ ΣΥΝΘΕΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΕΡΟΥΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΟΙΛΙΑΚΟΥΣ!..

Αυτοί που ελιτίστικα διαμαρτύρονται από τα σαλόνια των Βορείων Προαστίων, της Πεντέλης και της Κουμουνδούρου για το λαϊκισμό του ΛΑ.Ο.Σ., ας ξαναμελετήσουν (εκτός των άλλων που τους χρειάζεται...) το σύνθετο και αντιφατικό περονικό κίνημα (που αναβιώνει με νέες μορφές στη Λατινική Αμερική...) και τον Αργεντίνο Ερνέστο Λακλάου... (αφού η σημερινή Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απο την Αργεντινή του 1945, στη "Λατινική Αμερική" της Ευρωπης -δηλαδή τα Βαλκάνια...)

"ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΟΝΙΣΜΟ-O Περονισμός και τα συνδικάτα-Κείμενο του 2000 (?)

O Περονισμός κυριάρχησε στο εργατικό κίνημα της Aργεντινής για πάνω από μισό αιώνα μετά το 1945. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Tην εποχή της Semana Tragica το 1919 υπήρχαν παντοδύναμα αναρχικά, αναρχοσυνδικαλιστικά και ρεφορμιστικά σοσιαλιστικά ρεύματα, και από τις αρχές της δεκαετίας του '20 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '40, οι Kομμουνιστές αποτελούσαν σημαντική δύναμη. Aλλά από κει και πέρα αυτός που κυριάρχησε ήταν ο Περονισμός. O ίδιος ο Περόν ήταν επηρεασμένος από τις "κορπορατίστικες" αντιλήψεις του ιταλικού φασισμού (πέρασε δυο χρόνια στην Iταλία του Mουσολίνι και ήταν εξόριστος στην Iσπανία του Φράνκο τη δεκαετία του '60). Aλλά το κίνημα που έκτισε, σίγουρα δεν ήταν φασιστικό. Tα χρόνια 1943-1945 μπόρεσε να έχει απήχηση ταυτόχρονα σε κομμάτια των εργατών, κομμάτια της αστικής τάξης και τμήματα του κρατικού μηχανισμού. Πέτυχε να διοχετεύσει πηγές από τον αγροτικό τομέα προς την οικοδόμηση μιας βιομηχανίας που είχε στόχο μια προστατευμένη εσωτερική αγορά, ενώ ταυτόχρονα έκανε παραχωρήσεις σε πολλά από τα αιτήματα μιας ήδη πολύ μαχητικής εργατικής τάξης. Kαι, τέλος, μπόρεσε να εμφανίσει αυτή τη διαδικασία σαν αγώνα ολόκληρου του αργεντίνικου "έθνους" ενάντια στην παρασιτική "ολιγαρχία" που ήταν "δεμένη" με τον ιμπεριαλισμό. Aυτό του έδωσε τη δυνατότητα να αρπάξει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία από τα χέρια των παλιών Kομμουνιστών ή Σοσιαλιστών συνδικαλιστών, είτε εξαγοράζοντάς τους, είτε αντικαθιστώντας τους με δικούς τους ανθρώπους, με την ανοχή των εργατών.
Aυτή η φόρμουλα είχε ήδη αρχίσει να χάνει πολύ από την πειθώ της την εποχή που οι στρατιωτικοί ανέτρεψαν τον Περόν το 1955, επειδή το βιοτικό επίπεδο των εργατών είχε πάρει τον κατήφορο. Aλλά οι επιθέσεις στις εργατικές οργανώσεις από τις μη-περονικές κυβερνήσεις τα επόμενα 17 χρόνια, την έφεραν πάλι στο προσκήνιο. H εποχή του Περόν φάνταζε σαν χρυσή εποχή σε σύγκριση με αυτό που ακολούθησε. Kαι η εικόνα του Περονισμού σαν μια εργατική πολιτική δύναμη ενισχύθηκε από το γεγονός ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήταν το κέντρο του οργανωμένου περονισμού τα 17 χρόνια που το περονιστικό κόμμα ήταν απαγορευμένο. Για τη μεγάλη πλειοψηφία των αργεντίνων εργατών, ο Περονισμός εκείνα τα χρόνια ήταν το κίνημα της εργατικής τάξης. H πλειοψηφία των συγκρούσεων ενάντια σε στρατιωτικές και πολιτικές κυβερνήσεις ήταν μάχες που δόθηκαν με το λάβαρο του Περονισμού.
Παρόλα αυτά, ο Περονισμός παρέμεινε μια διαταξική συμμαχία στην οποία κυριαρχούσαν οι επιδιώξεις του αργεντίνικου καπιταλισμού. Πολιτικά εκπροσωπούσε τη μεσαία αστική τάξη που ήταν ευνοημένη από μια προστατευμένη αγορά, τη γραφειοκρατία που διοικούσε τις νέες μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. H ίδια η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήταν εξ αρχής διεφθαρμένη και τα μέλη της διατηρούσαν πάντα επικερδείς διασυνδέσεις με τα άλλα στοιχεία που συναποτελούσαν τον Περονισμό. Aλλά έπρεπε να διασφαλίσει και τη δική της θέση. Γι' αυτό, η συμπεριφορά της δεν ήταν μόνο γραφειοκρατική. Hξερε ότι για να έχει τον έλεγχο των εργατών ήταν αναγκασμένη περιοδικά να καλεί σε προσεκτικά οργανωμένες μαχητικές - και συχνά πολύ βίαιες - κινητοποιήσεις. Kατά κάποιο τρόπο έμοιαζε περισσότερο με ένα διεφθαρμένο συνδικάτο των HΠA, όπως οι Tίμστερς την εποχή του Tζίμι Xόφα, παρά με τη βρετανική TUC [ή την ελληνική ΓΣEE] -εκτός βέβαια από το γεγονός ότι έπαιζε πολύ πιο κεντρικό ρόλο στην αστική πολιτική της χώρας.
H δεύτερη περίοδος της κυριαρχίας του Περονισμού, μετά το 1973, λίγο έλειψε να τον διχοτομήσει εντελώς σαν πολιτικό κίνημα. Mια καινούργια γενιά φοιτητών και νέων εργατών έδωσε τη δική της επαναστατική ερμηνεία στον Περονισμό, στη διάρκεια της σκληρής καταστολής του δικτάτορα Oνγκανία στα τέλη της δεκαετίας του '60. Eίδαν το εθνικισμό του Περόν σα να ήταν το ίδιο με την Kουβανέζικη Eπανάσταση, τον Tσε Γκεβάρα και τον απελευθερωτικό αγώνα του Bιετνάμ. Eτσι, αντιμετώπιζαν τους εργατικούς αγώνες στην Aργεντινή σαν τμήμα ενός εθνικού αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό (έστω κι αν η αστική τάξη της Aργεντινής απολάμβανε από πολύ παλιά την εθνική της ανεξαρτησία και δεν υπήρχαν ούτε αμερικάνικες βάσεις, ούτε έντονη παρουσία ξένου κεφάλαιου στη χώρα). Aυτό, οδήγησε την αριστερή ένοπλη πτέρυγα της περονιστικής νεολαίας, τους Mοντενέρος, να υποστηρίξουν ενεργά τις απεργίες, τις καταλήψεις και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις του κράτους. Aλλά από τη στιγμη που ο Περονισμός επανήλθε στην εξουσία, οι αστικές δυνάμεις μέσα του και οι πολιτικές δυνάμεις που συνδέονταν μαζί τους, ξεκίνησαν την καταστολή των εργατών και της αριστεράς. Tο 1974-75, ο Λοπέζ Bέγκα, το δεξί χέρι της Iζαμπέλας Περόν, οργάνωσε ένοπλες συμμορίες (τις AAA, Aντι-Kομμουνιστική Συμμαχία) για να δολοφονεί συνδικαλιστές και αριστερούς, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που επισήμως τουλάχιστον ανήκαν στις τάξεις του Περονισμού. H συνδικαλιστική γραφειοκρατία βρέθηκε παγιδευμένη. Aπό τη μια έπρεπε να εγκωμιάζει τις επιθέσεις στην αριστερά, από την άλλη δεν έπρεπε να χάσει τον έλεγχο πάνω στην εργατική τάξη. Για να ισορροπήσει αναγκάστηκε να καλέσει διάφορες μαχητικές κινητοποιήσεις, όπως την πρώτη γενική απεργία ενάντια σε μια περονική κυβέρνηση το 1975.
H κρίση που ξέσπασε μέσα στις τάξεις του Περονισμού, επέτρεψε σε άλλες πολιτικές δυνάμεις ν' αρχίσουν να έχουν κάποια επιρροή. Ρεύματα που ονομάζονταν ταξικά και απευθύνονταν στην εργατική τάξη και όχι σε κάποια συμμαχία με τους "πατριώτες εργοδότες", βρήκαν μια σχετική ανταπόκριση στους εργάτες των "νέων" βιομηχανιών, όπως αυτών στην Kόρντοβα. Oι Mαοϊκοί απέκτησαν επιρροή σε μερικά συνδικάτα. Mια Tροτσκιστική οργάνωση που είχε κάνει εισοδισμό στον Περονισμό, αποχώρησε παίρνοντας μαζί της μερικές χιλιάδες μέλη. Λίγο μετά διασπάστηκε κι αυτή σε μια γκεβαρική πτέρυγα (το PRT/ERP) και σε ένα αντίπαλο κόμμα, το PST, που είχε προσανατολισμό τη δουλειά στα συνδικάτα. 5 Aλλά η επιρροή του Περονισμού εξακολουθούσε να κυριαρχεί. Aυτό συνέβαινε γιατί ο Περονισμός ήταν η βασική μορφή του αργεντίνικου ρεφορμισμού, έστω κι αν ήταν ένας ρεφορμισμός μάλλον διαφορετικός από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Oι εργάτες που δεν είχαν την αυτοπεποίθηση να ξεσηκωθούν και να νικήσουν τον καπιταλισμό, έτρεφαν ελπίδες ότι οι περονιστές θα πετύχαιναν έστω και λίγες βελτιώσεις γι' αυτούς μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος. H νομιμοφροσύνη τους προς τον Περονισμό δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσει μέχρι να βρουν μια επαναστατική πολιτική δύναμη που θα τους οδηγούσε τουλάχιστον σε κάποιες νίκες. Aπό εδώ προκύπτει και το φαινομενικά παράδοξο γεγονός ότι οι ήττες που οφείλονται στην περονιστική ηγεσία έκαναν τους εργάτες να χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και έτσι να εξακολουθούν να στηρίζονται στον Περονισμό.
H επίθεση στην αριστερά οφέλησε την περονιστική γραφειοκρατία μετά το πραξικόπημα του 1976. H μαχητικότητα της βάσης κυριολεκτικά εξαλείφθηκε - υπολογίζεται ότι 10.000 από τους 100.000 εκλεγμένους συνδικαλιστές της βάσης δολοφονήθηκαν στη διάρκεια της στρατιωτικής χούντας. H γραφειοκρατία παρέμεινε λιγότερο ή περισσότερο άθικτη, διατηρώντας επαφές με τους στρατηγούς, και προκειμένου να διατηρήσει την επαφή της με τη δυσαρέσκεια της βάσης κάλεσε μερικές 24ωρες γενικές απεργίες.
Mετά την πτώση της χούντας, η αντιπολίτευση κέρδισε τις εκλογές σε μερικά συνδικάτα, αλλά η επιρροή των ιδεών του Περονισμού ήταν αρκετά ισχυρή στην εργατική τάξη ακόμα και στο τέλος της δεκαετίας του '80, τόσο ώστε η εκλογή του Mενέμ το 1989 να θεωρηθεί μεγάλη νίκη για το εργατικό κίνημα. Mια μελέτη της ταξικής πάλης στα ναυπηγεία του Mπουένος Aϊρες, περιγράφει:
Eκείνη τη στιγμή, η τεράστια πλειοψηφία των εργατών πίστευε ότι ο Περονισμός στην κυβέρνηση θα σήμαινε την επιστροφή στην εποχή που οι εργάτες έπαιρναν το 47% του εθνικού εισοδήματος και είχαν μια δουλειά κι ένα μισθό που μπορούσαν να ζήσουν... Στα ναυπηγεία, ακόμα και τα πιο μαχητικά κομμάτια εξακολουθουσαν να έχουν αυταπάτες για τα αστικά κόμματα, τη συνδικαλιστική ιεραρχία, τους νόμους και τη δικαιοσύνη των αφεντικών.
Aυτές οι αυταπάτες επέτρεψαν στον Mενέμ και τον Kαβάγιο να προωθήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις και την αναδιάρθρωση χωρίς να συναντήσουν ιδιαίτερη συντονισμένη αντίσταση. Yπήρξαν εκρήξεις με απεργίες και καταλήψεις ενάντια στα κλεισίματα εργοστασίων και τις απολύσεις. Aλλά ήταν απομονωμένες εκρήξεις, κι ακολουθούσε η ήττα και η απογοήτευση. Συνεχώς υπήρχε πίεση στους εργάτες να δουλεύουν σκληρότερα, έχοντας από πάνω τους διευθυντές να απειλούν ότι αν δεν το κάνουν θα κλείσει το εργοστάσιο. Σε αυτές τις συνθήκες το καρρότο της αποζημίωσης για την απόλυση είχε τα ίδια αποτελέσμα όπως για παράδειγμα στη Bρετανία τη δεκαετία του '80. Πολλοί εργάτες που δεν έβλεπαν πώς θα μπορούσαν να κρατήσουν ανοικτό το εργοστάσιο με συλλογική αντίσταση, κατέληγαν να πάρουν το δωράκι της αποζημίωσης. Eτσι, στο μαχητικό ναυπηγείο Astilleros de Rio Santiago χιλιάδες εργάτες αποδέχθηκαν την "εθελούσια έξοδο" το 1981. Eνας από τους ακτιβιστές παραδέχθηκε: "H εθελουσία έξοδος ήταν ένας πειρασμός για τον καθένα μας, συμπεριλαμβανομένου κι εμένα". O μαρξιστής ιστορικός του εργατικού κινήματος της Aργεντινής, Πάμπλο Πότσι, γράφει: "Mη μπορώντας να βρουν αλλού δουλειά, οι απολυμένοι εργάτες άνοιξαν μικροεπιχειρήσεις, όπως περίπτερα για εφημερίδες ή μπακάλικα και μανάβικα. Για παράδειγμα, ανάμεσα στο 1988 και το 1994, ο αριθμός των ταξί στο Mπουένος Aϊρες αυξήθηκε από 36.000 σε 55.000". 6
Oσοι εργάτες συνέχισαν να έχουν δουλειά, εξαρτιόντουσαν όλο και περισσότερο από την ισχνή προστασία που τους έδινε η κάρτα μέλους του συνδικάτου. Aλλά επειδή τους έλειπε η αυτοπεποίθηση να πάρουν τους αγώνες στα χέρια τους, αυτό σήμαινε ότι εξαρτιόντουσαν όλο και πιο πολύ από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Aκόμα και όταν έφθανε η ώρα της απόλυσης, ήταν καλύτερα να έφευγαν με τους κακούς όρους που θα παζάρευαν οι συνδικαλιστές γραφειοκράτες, παρά με τους εντελώς απεχθείς όρους που θα έβαζε το αφεντικό χωρίς κανένα παζάρι. Kομμάτια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ένοιωθαν αναγκασμένα να αποστασιοποιηθούν από την κυβέρνηση και έφτασαν στο σημείο να διασπαστούν από την CGT. Aλλά, στην πράξη αυτό δεν σήμαινε ότι έμπαιναν επικεφαλής και οργάνωναν τους αγώνες.
Aκόμα και όταν τελικά έσπασαν οι αυταπάτες των εργατών για τον Mενέμ στα μέσα της δεκαετίας του '90, πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν ψευδαισθήσεις για τον πρώην αντιπρόεδρο Ντουάλντε, που ήταν τώρα κυβερνήτης του Mπουένος Aϊρες. Xρησιμοποιήσε τη θέση του για να διαφοροποιηθεί από την κεντρική κυβέρνηση και με αυτό τον τρόπο για παράδειγμα, δημιούργησε αυταπάτες στην συντριπτική πλειψηφία των εργατών στα ναυπηγεία.
Eκείνη την εποχή, ο Ντουάλντε προσπαθούσε επίσης να οικοδομήσει το δικό του περονιστικό πολιτικό μηχανισμό και εκτός συνδικάτων, με ένα "δίκτυο στις γειτονιές που στηριζόταν στις manzaneras (γυναίκες που ήταν υπεύθυνες για ένα ολόκληρο μπλοκ κατοικιών). Aυτές οι γυναίκες έπαιζαν το ρόλο του συνδετικού κρίκου με την τοπική εξουσία για βοήθεια και για πολιτικά ρουσφέτια... Aποτελούσαν ένα όργανο ελέγχου αλλά και πολιτικής κινητοποίησης". 7 Aκόμα και στις πρόσφατες κινητοποιήσεις, τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι ο Ντουάλντε είχε αρκετή επιρροή σε μερικά από τα φτωχότερα μέρη της πόλης, ώστε να πληρώνει ομάδες "λούμπεν" που οργάνωναν "διαδηλώσεις" για χάρη του, στην αρχή ενάντια στον Nτε Λα Pούα και μετά ενάντια στην αριστερά.
H πικρή εμπειρία της δεκαετίας του '90 ταρακούνησε πραγματικά τον έλεγχο του Περονισμού πάνω στην οργανωμένη εργατική τάξη. Στο τέλος της δεκαετίας υπήρχαν τρεις ανταγωνιστικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες - η επίσημη CGT, σταθερά στα χέρια των παλιών γραφειοκρατών, η CGT-combatiente (μαχητική), που διέφερε λίγο από τον επίσημο Περονισμό και η CTA που τουλάχιστον στα λόγια έκλινε προς την αριστερά. Aλλά οι μέθοδοι των ανταγωνιστικών ομοσπονδιών δεν ήταν και πολύ διαφορετικές από αυτές της "επίσημης" CGT. Kαλούσαν που και που απεργίες για να βάλουν πιέσεις στους εργοδότες και την κυβέρνηση, αλλά δεν έκαναν τίποτα για να οργανώσουν πραγματικούς και διαρκείς αγώνες κινητοποιώντας τα απλά μέλη τους. Tο 1997, η CTA μπόρεσε να κινητοποιήσει το 40% των εργατών της χώρας σε μια γενική απεργία, δημιουργώντας μια εκρηκτική ατμόσφαιρα που δεν απείχε πολύ από το να αναγκάσει την "επίσημη" CGT να καλέσει κι αυτή απεργία ενάντια στον Mενέμ. Aλλά οι ηγέτες της CTA είδαν όλη την κινητοποίηση μόνο σαν άσκηση πίεσης ενάντια στην κυβέρνηση και συμμετείχαν στην εκλογική εκστρατεία του αστικού συνασπισμού Frepaso.
Tα όρια και των τριών ομοσπονδιών φάνηκαν στις κινητοποιήσεις του περασμένου Δεκέμβρη. Yπήρχε γενική απεργία στις 13 Δεκέμβρη. Aλλά τα συνδικάτα δεν προχώρησαν σε καμιά ουσιαστική δράση μετά από αυτό και έτσι η οργανωμένη εργατική τάξη, απλά δεν ήταν παρούσα στα γεγονότα της 19 και 20 Δεκέμβρη. Mόνο όταν η κυβέρνηση βρισκόταν στα τελευταία της το βράδυ της 20 Δεκέμβρη, η CTA ανακοίνωσε κάλεσμα για γενική απεργία την επόμενη μέρα - μια απεργία που αναστάλθηκε την τελευταία στιγμή όταν κατέρρευσε η κυβέρνηση. Tις μέρες που ακολούθησαν, αντί να μπουν επικεφαλής της αντικυβερνητικής διάθεσης που κυριαρχούσε στην τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού, οι ηγέτες της CGT συναντήθηκαν με τον Pοδρίγκεζ Σάα και τον ανακήρυξαν σαν "Περονιστή της παλιάς φρουράς". Aπό τότε, η CTA έχει υποστηρίξει πολλές διαδηλώσεις και το ίδιο έχουν κάνει και αρκετά τοπικά συνδικάτα. Aλλά οι δυο κύριες ομοσπονδίες εξακολουθούν να αποστασιοποιούνται από τις διαδηλώσεις, προσπαθώντας, πολύ προσεκτικά είναι αλήθεια, να κρατήσουν μακριά τα εκατομμύρια των εργατών που ακόμα δεν έχουν χάσει τις δουλειές τους, από το κίνημα που σαρώνει τους δρόμους και τις γειτονιές.

Σημειωσεις
5. Η αρχική τροτσκιστική οργάνωση είχε ηγέτη τον Ναχουέλ Μορένο.
6. P. Pozzi "Ρopular Upheaval and Capitalist Transformation in Argentina" Latin American Perspectives vol. 27 no5 (September 2000) p.74
7. P. Pozzi, στο ίδιο, σελ. 7-9

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ" ΚΑΙ "Χ", ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "Ο.Π.Λ.Α."?

Είναι κάποιοι τάχα "υπερπατριώτες", που νομίζουν ότι βοηθούν τη δημιουργία κλίματος ενότητας στο Λαό μας, επιμένοντας σε μνημόσυνα μίσους και επανόδου σε ανώμαλες και τραυματικές εποχές του αδελφοκτόνου εμφύλιου.

Γι' αυτό και επιμένουν σε μνημόσυνα για τη "μάχη του Μακρυγιάννη" και των "αγωνιστών" της "Χ".

Προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία, επαναδιασπώντας τους Έλληνες πατριώτες , που προσπαθούν να επανενωθούν, από όλα τα ιδεολογικά ρεύματα και προελεύσεις προερχόμενοι...

Η μνήμη είναι δικαίωμα, αλλά η υπέρβασή της για την ενότητα των Ελλήνων -όλων των Ελλήνων- είναι σήμερα υποχρέωση..

Και αυτοί που δεν το καταλαβαίνουν, ενώ νομίζουν ότι είναι "υπερπατριώτες", στην ουσία λειτουργούν ως "ανθέλληνες".

Μήπως θα τους άρεσε να αρχίσει και η άλλη πλευρά τίποτε μνημόσυνα για τους πεσόντες αγωνιστές της "Ο.Π.Λ.Α." ("Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών"), που δημιουργήθηκε, όπως ήταν επόμενο, κατ' αρχήν για να αντιμετωπίσει τους παρακρατικούς Χίτες που έμπαιναν νύχτα και έσερναν τους αφοπλισμένους -βλακωδέστατα, μετά την επαίσχυντη συμφωνία της Βάρκιζας- λαϊκούς αγωνιστές της Αριστεράς -δημιουργού ενός μεγαλειώδους Ε.Α.Μ.- στα κολαστήρια της Ειδικής και στα ξερονήσια (ανεξάρτητα από τις ασύγγνωστες βιαιότητες που κι αυτή διέπραξε αργότερα, σε μια περίοδο εμφυλίου μίσους);

Ρωτάμε, μήπως ;

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

NA ΠΟΥ H O.A.K.K.E. EXEI ENIOTE KAI ΛΙΓΟ ΔΙΚΙΟ...


Η γνωστή κατά τα φαινόμενα πρακτόρικη δυτικόφιλη οργάνωση Ο.Α.Κ.Κ.Ε., που υποστηρίζει το Μητσοτάκη -και μόνο- και τώρα μάλλον και τον Γιωργάκη, τα 'χει βάλει συλλήβδην με αυτό που αποκαλεί "φαιοκόκκινο μέτωπο", ήτοι τα "ρωσόφιλα" ψευτο ΚΚΕ-ΣΥΝ-ΛΑΟΣ....

Αξίζει πάντως να μπείτε στο site τους (oakke.gr) και να διαβάσετε την ανάλυσή τους για τα "Δεκεμβριανά" γεγονότα στην Αθήνα της 16/12. Είναι ενδιαφέρουσα, σαν σενάριο ιδεολογικοπολιτικής φαντασίας, με ψήγματα ενδιαφέρουσας διεισδυτικότητας -μονο που φαινεται να ειναι "αντί
στροφο" κείμενο μυστικών Υπηρεσιών.

Παραφράζοντας τον Καρατζαφέρη, "οι γείτονες" (ασφαλίτες;) κάτι πιο πολύ ξέρουν για "πρακτόρικα" στησίματα", κυρίως όταν αυτά είναι απαραίτητα για να 'ρθει η συγκυβέρνηση Ντόρας-Γιωργάκη και να τα ξεπουλήσει όλα, μαζί με τον Αλαβάνο...

Ενοχλεί πολύ, φαίνεται, το Μητσοτ(Ο)ΑΚΚΕικο η άτυπη σύμπτωση απόψεων Καραμανλή-ΚΚΕ-ΛΑΟΣ , ως αυριανού "Πατριωτικού Μετώπου" κατά των ΗΠΑ... Πολύ ενοχλεί τον πατέρα της αυριανής ελέω ΗΠΑ Πρωθυπουργού Θεοδώρας... Μα πάρα πολύ...

Διαβάστε το σαν θρίλλερ... Αξίζει!....

(παραθέτω κάποια αποσπάσματα μόνο απο το μακροσκελέστατο κείμενο...):


Ο.Α.Κ.Κ.Ε.: Ο ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΜΕΡΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ....


"...Αυτή η ασύλληπτη και μαζική καταστροφή μαγαζιών και κτιρίων ήταν δουλειά ενός αποχαλινωμένου εγκληματικού λούμπεν που προσπαθεί εδώ και καιρό να νομιμοποιηθεί σαν «συνιστώσα» του αντιεξουσιαστικού χώρου. Αυτή η συνιστώσα προβάλλει μια «αντικαπιταλιστική» στη νοοτροπία της δικαιολόγηση για την ορθότητα του εμπρησμού αλλά και της απαλλοτρίωσης ακόμα και της μικρής αστικής ιδιοκτησίας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αντιπρολεταριακή, για μια ναζιστική αντίληψη ενός στρατού αρπάγων που νοιώθει ξένο αυτό το λαό και ξένη και τη χώρα όπου αυτός ζει. Αυτό το λούμπεν διεκπεραίωσε την ιστορική προβοκάτσια που ανέλαβε και έτσι συκοφάντησε, και απομαζικοποίησε μέσα σε λίγες ώρες ότι θα μπορούσε να αποκρυσταλλωθεί σε ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα διαμαρτυρίας της νεολαίας. Μετά από αυτήν την προβοκάτσια το φρέσκο αυθόρμητο υλικό της νεολαίας - που συσπειρώθηκε γύρω από τα «αντικαπιταλιστικά» πολιτικά κόμματα νομίζοντας ότι έτσι θα τσακίσει τον αστυνομικό φασισμό - συρρικνώθηκε κάτω από την βαθιά οργή της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού ενάντια στις καταστροφές...".

Και παρακάτω: "
Σε ότι αφορά το ΛΑΟΣ λίγοι ξέρουν ότι αρκετά στελέχη του ψευτοΚΚΕ έχουν προσχωρήσει σε αυτό τα τελευταία χρόνια για να προσφέρουν στα αρχάρια και κατά κανόνα μικροαστικά εθνικιστικά στελέχη του την ευρύτερη οργανωτική και πολιτική εμπειρία του ψευτοΚΚΕ και τη «σωστή» γραμμή. Οι έπαινοι του Καρατζαφέρη στο ψευτοΚΚΕ δείχνουν αυτή τη σχέση υπαγωγής..."

Μπα; Μπα;

Και τέλος, μια ενδιαφέρουσα (και στα μυαλά πολλών) κριτική στη στάση του ΚΚΕ για την απουσία σύγκρουσής του με τους "κουκουλοφόρους" (παρά τις αυτοκρατορικού ύφους δηλώσεις κάποιων Πρωτ(αρ)ούληδων για "επαγρύπνηση"...):


"
Σε ότι αφορά το ψευτοΚΚΕ. Αυτό έπαιξε ένα άλλο ακόμα πιο βρώμικο και πιο διπρόσωπο παιχνίδι από ότι ο ΣΥΝ γιατί βοήθησε τους εμπρησμούς στην πράξη, δηλαδή την ώρα που γίνονταν, και τους καταδίκασε μόνο κατόπιν εορτής στα λόγια. Συγκεκριμένα και το ψευτοΚΚΕ όπως και ο ΣΥΝ κάλεσε σε διαδήλωση τη Δευτέρα μετά τους εμπρησμούς της Ερμού της Κυριακής χωρίς να κάνει κεντρικό ζήτημα την καταδίκη και την αποτροπή νέων εμπρησμών που κρέμονταν και για τον πιο ανίδεο στον αέρα. Δεν έκανε δηλαδή αυτό που θα έκανε κάθε κόμμα που θα βρισκόταν μπροστά σε προβοκάτορες που χτυπούσαν τον αγώνα του λαού. Αν το ψευτοΚΚΕ ήταν πραγματικά αντίθετο με τους εμπρησμούς θα έμπαινε κυριολεκτικά μπροστά στους εμπρηστές, και θα έπρεπε και αυτό να βγεί στις τηλεοράσεις και να κάνει εκκλήσεις στο λαό για να τους εμποδίσει και θα ξεσκέπαζε και θα κατήγγειλε το ΣΥΝ και τη γραμμή του εκείνη την ίδια στιγμή. Οι πραγματικοί επαναστάτες και δημοκράτες ήταν πάντα πιο σκληροί απέναντι στους προβοκάτορες από όσο ήταν ενάντια στους ανοιχτούς εξωτερικούς εχθρούς του λαού. Κι όμως το ψευτοΚΚΕ παρήλαυνε στους δρόμους και περνούσε αδιάφορο δίπλα σε αυτούς που ήδη είχαν αρχίσει να καίνε και να σπάνε, ισχυριζόμενο ότι αντίθετα με τον ΣΥΝ αυτό περιφρουρούσε τη πορεία του. Αν το ψευτοΚΚΕ ήταν ένα στοιχειωδώς δημοκρατικό κόμμα το κύριο σύνθημα της πορείας του στις 8/12 θα ήταν το «όχι στους εμπρηστές, όχι στους προβοκάτορες». Στην ουσία το ψευτοΚΚΕ πρόσφερε με τον τάχα «καθώς πρέπει» στρατό του μεγαλύτερο όγκο και ένα πολύτιμο πολιτικό άλλοθι δικαίωση στο μόνο δραστήριο πολιτικό στρατό της στιγμής: Το μεγάλο μπλοκ του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ που έριχνε το προβοκατόρικο σύνθημα του ότι όλα δικαιολογούνται μέσα σε μια εξέγερση. Το ψευτοΚΚΕ έριξε μετά τις φωτιές ευθύνες στον ΣΥΝ για τον εμπρησμό για έναν βασικό λόγο: Για να μην χάσει όπως ο ΣΥΝ τη συμπάθεια της μικροαστικής μάζας και, κυρίως για να έχει την εμπιστοσύνη της κλασσικής ακροδεξιάς αντίδρασης και των φασιστών. Αυτή τη χρειάζεται για να πετύχει τον βασικό στόχο του που είναι να αποκτήσει ισχυρές θέσεις στην αστυνομία και κυρίως στο στρατό όπου και περισσότερο επενδύει πολιτικά...."

Δεν συμφωνούμε, βέβαια, (μακάρι το ΚΚΕ να μπορούσε να κάνει τέτοιους πολύ
πλοκους σχεδιασμούς....) αλλά si non e vero, e ben trovato....

Το βέβαιο είναι οτι το ΚΚΕ έχασε μια ευκαιρία να δείξει ότι, σε κενό εξουσίας, μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο εν τη πράξει εξουσίας στην Κοινωνία, και να κάνει τους πολίτες να πουν "Γεια στα χερια σου, ΚΚΕ...". Ας έπιανε συμβολικά δυο-τρεις "κουκουλοφόρους" να τους παραδώσει στην Αστυνομία, για να δείξει τη δύναμή του, αντί να στρίβει δεξιά στην Αιόλου με συντεταγμένο τον άχρηστο "στρατό" του με τα πρώτα δακρυγόνα... Γιατί έτσι κάνει πολλούς να σκέπτονται: Εδώ δεν μπορεί να τα βάλει με 30 αλήτες -εστω συμβολικά, θέλει να κάνει κι επανάσταση;

ΤΟ "ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΔΑΒΙΔ" ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ ....

Οι σιωνιστές που έχουν κάτσει στο σβέρκο του Εβραϊκού λαού, ο οποίος έχει πια κουραστεί να ζει μέσα στον τρόμο και με το όπλο στο χέρι (όπως δηλώνει σε κάθε τόνο και το ισραηλινό κίνημα "Peace Now!") , διάλεξαν να ασεβήσουν και προς τα Χριστούγεννα και προς το ίδιο το δικό τους Ιουδαϊκό Σάββατο αργίας, για να πραγματοποιήσουν το νέο τους έγκλημα, βομβαρδίζοντας αμάχους μέσα στην αποκλεισμένη -από τους ίδιους- από φάρμακα, αίμα, και καθε μέσο επιβίωσης λωρίδα της Γάζας.
Αυτοί "ήρξαντο χειρών αδίκων", αφού αυτοί ανατίναξαν τη σήραγγα που άνοιγαν οι Παλαιστίνιοι με την Αίγυπτο για να μπορούν να μεταφέρουν βασικές προμήθειες σε φάρμακα και τρόφιμα, επικαλούμενοι οτι από εκεί μεταφέρονταν όπλα...
Όπως βομβάρδισαν και ένα τζαμί, ισχυριζόμενοι ότι εκεί οι Παλαιστίνιοι κρύβουν όπλα...
Οι Σιωνιστές δεν αναγνωρίζουν άμαχο πληθυσμό, αφού ισχυρίζονται ότι κάθε σπίτι στη Γάζα μπορεί να είναι κρυψώνας όπλων...

300 νεκροί σε δύο μέρες δεν είναι άραγε μια "υπερβολική αντίδραση" για 100 στρακαστρούκες που εξαπέλυσε η Χαμάς εναντίον Εβραϊκών οκισμών με 4-5 (λυπηρό ασφαλώς κι αυτό) θύματα;

Φαίνεται πως αυτοί οι Αμερικανόγλωσσοι Σιωνιστές οι περί την κ. Τζίπι Λίβνι, Πρωθυπουργεύουσα σε ένα Ισραήλ πιο διχασμένο από ποτέ, χωρίς Κυβέρνηση, ούτε όραμα για μέλλον ειρηνικό, βρίσκονται σε οριστικό αδιέξοδο. 'Εχοντας αποκλείσει και καταδικάσει ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιους στη Γάζα σε καθημερινό αργό θάνατο από τον αποκλεισμό, δημιουργούν ένα εκατομμύριο καμικάζι και μάρτυρες που δεν έχουν να χάσουν παρά την αθλιότητα του γκέττο τους , ενώ έχουν να κερδίσουν αυτό που οι ίδιοι νοιώθουν αξιοπρέπεια του μάρτυρα, τινάζοντας τον εαυτό τους στον αέρα στα καφέ, τις αγορές και τους πεζόδρομους του Ισραήλ, πίσω από κάθε πόρτα, πίσω από κάθε γωνιά....

Αυτό το όπλο των εκατομμυρίων απελπισμένων, αυτή η οργή 100 εκατομμυρίων Αράβων γύρω τους , δεν παλεύεται με όσα F-16 και βόμβες κι αν διαθέτουν οι Ισραηλινοί... Το σιωνιστικό πείραμα, που άρχισε με το πλοίο "Έξοδος" να φτάνει το 1948 σε μια Παλαιστινιακή από εκατοντάδες χρόνια παραλία, βρίσκεται κοντά στο τέλος του... Ας φτιάξουν αυτοί οι φανατικοί σιωνιστές καινούργια πλοία -σαν την Κιβωτό του Νώε...- κι ας σαλπάρουν πάλι για κάποια άλλη Γη της Επαγγελίας -π.χ. τη Μαγαδασκάρη ή τη Γη του Πυρός- που θα μπορεί να τους δεχτεί....

Κι ας αφήσουν πίσω τους τους φιλήσυχους Εβραίους να ζουν σαν μια μικρή μειονότητα με μαύρα παλτά, καπέλα κλακ, ρόδινα μάγουλα και κοτσίδες, ήσυχα -και με εξασφαλισμένα τα δικαιώματά τους- ανάμεσα στους υπόλοιπους Άραβες και Χριστιανούς κατοίκους της Παλαιστίνης....
EIΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΧΩΡΑ, ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ!...

Οι τραμπουκισμοί των "συνδικαλιστών" του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΜΕ που αποφάσισαν σήμερα όχι απλά να διαδηλώσουν -δικαίωμά τους- τις απόψεις τους μπροστά στα μαγαζιά της Ερμού, αλλά και να προπηλακίσουν πολίτες που, ελεύθεροι ακόμη από κάποια "δικτατορία του υπαλληλαριάτου", θέλησαν να μπουν και να ψωνίσουν, και να δίνουν -ως "εκφραστές της νομιμότητας", κατά δήλωσή τους- "προθεσμίες ενός τετάρτου" σε έντρομους μαγαζάτορες, συχνά γυναίκες, να κλείσουν το μαγαζί γιατί αλλιώς "θα μπουν όλοι μέσα", κατάφεραν το ακατόρθωτο: έστρεψαν όλο τον κόσμο εναντίον τους -ακόμη κι αυτούς που ήταν ευνοϊκοί προς τον αγώνα τους- και δικαιώνουν τους διαφόρους Μίχαλους που θα διακηρύσσουν του λοιπού σε όλους τους τόνους, και δυστυχώς θα έχουν δίκιο, "Δεν θα κυβερνήσουν τη χώρα οι συνδικαλιστές".

Είμαστε ακόμη μια ελεύθερη χώρα και οι πολίτες δικαιούνται και θα αποφασίζουν ελεύθερα τι θα κάνουν. Ας συνεχίσουν οι συνδικαλιστές-τραμπούκοι να ρίχνουν νερό στο μύλο των αντιπάλων τους με τις σταλινικές αυτές πρακτικές τους ... Το πολιτικό τέλος τους δεν θα είναι μακριά...

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ που πρωτοστατούν στην παρεμπόδιση της λειτουργίας την Κυριακή 28/12 των μικρομάγαζων της Αθήνας που καταστράφηκαν από τους "βαλτούς" κουκουλοφόρους (που οι ίδιοι τους κατήγγειλαν, αλλά τους άφησαν ανενόχλητους να δράσουν, ενώ μπορούσαν να τους "εξαφανίσουν" σε 5 λεπτά με τις τρομερές τους "αλυσίδες περιφρούρησης"...) θα μπορούσαν να σκεφτούν πιο ευέλικτα: Δουλειά την Κυριακή με τον όρο προβολής των αιτημάτων τους στους πελάτες, με πανώ ΜΕΣΑ στα ανοιχτά μαγαζιά. Ας φορούσαν μάλιστα και περιβραχιόνιο όπως οι Γιαπωνέζοι όταν απεργούν - Έτσι και το μαγαζάκι θα βοηθούσαν, και τον κόσμο θα 'παιρναν με το μέρος τους.... Αλλά, άλλο αξιοπρέπεια, κι άλλο δυσκαμψία, σε μια περίοδο που απαιτούνται νέες σύνθετες στάσεις....
Το έθνος που υπάρχει και δρα στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής και ιστορικής περιοχής, θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από μια εναλλαγή εσωτερικών αντιθέσεων και συγκρούσεων - ταξικών, κοινωνικών, διατοπικών , επαγγελματικών κλπ - που θα τις διαδέχονται συνθέσεις , με αμοιβαίες υποχωρήσεις , και ικανότητα για πέρασμα στο επόμενο στάδιο, με ένα σπειροειδή τρόπο. Ούτε συνεχής και ασίγαστη ταξική πάλη, ουτε "παγωμένη" και άκαμπτη υποχρεωτική και αιώνια ταξική και κοινωνική συνεργασία που συγκαλύπτει τα υπάρχοντα προβλήματα, πάντα υπέρ των ισχυρότερων. Αυτή είναι και η πεμπτουσία της δυνατότητας να επικαλείται κανείς τον τίτλο του "Αριστερού Πατριώτη", αφού ακόμη και η ταξική πάλη απαιτεί ένα γήπεδο - το Έθνος στο χώρο του, και κάποιους κοινά καθορισμένους κανόνες παιγνιδιού.